Last month I decided to switched from Dutch to English in all Fran Zone-communication. I didn’t know exactly why I wanted to switch to English. But by now I’ve learned to just go with my gut. And find out the real reason later. Well, I’ve just found out the real reason!


In Bettyhill on my birthday 23 October 2017
In Bettyhill on my birthday 23 October 2017. We travelled the North Coast 500 route.

My ultimate dream is to be a Scotland based artist. To live somewhere in the northwestern Highlands or on the Isle of Skye. Although I may not be very vocal about this, it is a very real dream and seriously close to my heart. And this week it finally hit me: that’s the real reason I wanted to switch to English!

I am not living in Scotland yet. I am not painting and creating in Scotland yet. But I might as well talk and write as if I am in Scotland. Because right now it’s actually the only way I am able to show that dream to the outside world: by talking about it. Writing about it. Sharing my dream. The more people are aware of our dream (because it’s not just me, Bob also longs to live in Scotland) the more possibilities there will be eventually.

the real reason for my switch to English: my favourite place on earth: the walled garden of applecross
My favourite place on earth also just happens to be in Scotland: the walled garden of Applecross


Three years ago in 2016 when Bob and I just met we started dating to get to know each other better. On our first date we went for drinks. And it was during that first cup of coffee together that he very casually said: ‘I’d love to live in Scotland one day.’ And I was like ‘What? You don’t say!’

Back in 2014 I went to Scotland for the very first time. I was asked by my brother to accompany him on an autumn trip to Aberdeen. He was just dumped by his Scottish girlfriend who studied in Aberdeen but he had already bought a ticket to visit her. And I was like: awesome! But I don’t want to spend a whole week in Aberdeen, let’s rent a car and go on a Scotland road trip!

And during that road trip my life sort of changed. Yeah I know it sounds awfully cliche and cheesy, but it just did. I saw mountains for the very first time. And raw untouched wild nature. And I don’t know but something just shifted. As we were cruising through the Glen Coe I felt more at home then I had ever felt. I was like: this is it. This is my homeland.

At Loch Ness during our road trip through Scotland in 2014. switch to english
Me at Loch Ness during the Scotland road trip with my brother back in 2014.


So there I was, sipping my coffee on that first date with Bob. And suddenly the man says he wants to live in Scotland one day. I think it was that moment that I decided it would be a very good idea to fall madly in love with him. As did he. And the rest is history 🙂 We fell in love, we got together, we got married. And with every step we took, we had this one shared dream that we took with us: one day we will live in Scotland.

Cup of coffee in Torridon switch to english
Cup of coffee in Torridon 2017

So there you have it. The real reason I switched to English. And the real reason I started my own creative business as well. Because to be able to build a life in Scotland I needed a way of making a living for myself. Regardless my location.

the first cup of coffee during our honeymoon on the Isle of Skye 2018
the real reason from my switch to English
The first cup of coffee during our honeymoon on the Isle of Skye 2018


What if you don’t like the switch to English? I got some good news for you: I will also keep blogging in Dutch. And my personal art insta channel will stay in Dutch as well!

Furthermore I feel like the majority of my art and work is mostly visual. It is made for you to see, to feel and to experience. So it has nothing to do with a particular language. My art speaks it’s own language. I really believe you can enjoy and appreciate my art even if you don’t understand a word of what I’m saying. If I wanted to speak to you through words I’d have become a writer. But I became an artist. My artworks are my words.

Love you, talk to you later! About why Scotland is my homeland for instance 🙂

Mallaig seen from the Isle of Skye
Mallaig seen from the Isle of Skye, 2018.


The Fran Zone hosted The Majorelle Universe at the Eindhoven Maker Faire this year. And it was a blast! We had such a great time celebrating creative and innovative ideas and met wonderful new friends. Therefore I’ve come up with this ‘picture blog’. It’s for you if you want to indulge in the Majorelle Universe one more time (like I do). Or if you wasn’t able to attend you can check out our universe (or our ‘stand’ in common language).

You might like this as well: The Majorelle Collection


The idea behind our stand was to let visitors really ‘Experience Majorelle’. So we designed a Majorelle Universe full of vibrant colours and exotic patterns. A universe to engage, a universe to be at ease. As well as a universe to get inspired and to escape to. With soft cushions, shiny scarves, green plantes and a wonderfully warm carpet. The carpet was a huge success because people (and especially kids) wanted to feel it, sit on it, lie on it and basically just be somewhere else for a little while.


In addition, another purpose of our attendance was sparking creativity! Therefore we wanted to inform interested visitors. Especially about the possibilities of printing your own designs on all sorts of fabric. From scarves to cushions, from carpets to fashion fabrics. But also about getting inspired and translating that inspiration into art.

Visitors were also able to follow in The Fran Zone’s steps. So they could understand the process of how I work. First inspiration (Majorelle garden), then ink drawings followed by oil paintings. Then the paintings become patterns, patterns become scarves, cushions and fabrics. It was so nice to watch people going through the expo and really seeing something they hadn’t seen before. In other words: mission accomplished people!


During the Maker Faire the Majorelle Universe was also a photobooth for everyone who wanted to take a little souvenir with them. Everyone could pick their favourite scarf or cushion before getting photographed. You can imagine how super nice it was to see how every different design spoke to different people.

And like I said: my hidden agenda was to see R2D2’s. And guess what: I also checked that box! 🙂

The Eindhoven Maker Faire was the first faire for The Fran Zone and we had a blast meeting you all, finally seeing each other face to face! And at the same time it was so wonderful to create our own Majorelle Universe and to see with our own eyes all the beauty I’ve created the past year. It was truly a very gratifying experience.

So we will be plotting something like this in 2020 for sure! In a galaxy far far away….

eindhoven maker faire logo


Ik ben weer terug van schildervakantie in Spanje! Het was echt een avontuur. Maar ik zal je niet vermoeien met alle sterke verhalen over hitte, insecten en kortsluiting (daarvoor kun je HIER de vlog bekijken).

Nu gaat het over mijn nieuwe, Spaanse werk. Of beter gezegd: mijn Catalaanse werk. Want als me iets duidelijk is geworden in die 3 weken, dan is het dat Catalonië géén Spanje is!


Er was in ieder geval genoeg inspiratie: een grote tuin vol met cactussen, vetplanten en bloemen die ik nog nooit eerder gezien had. Een uitzicht met bossen, bergen, luchten, dorpjes. En een heleboel stadjes in de buurt vol gekleurde huizen, balkons volgestouwd met planten:

En alsof dat nog niet genoeg was stonden de bermen vol met levensgrote agaves, cactussen en andere reusachtige planten. Complete persoonlijkheden, flaws and all:

Maar ondanks al die botanische inspiratie, kwam ik er niet toe om aan het werk te gaan in het atelier (iets met te heet, ik ga al zweten als ik alleen ademhaal XD). Uiteindelijk zorgde een verdwaalde abrikoos ervoor dat het vuur aanging en ik aan de slag ging!


Ik had alleen maar mega grote canvassen mee en dus leek het me goed om eerst tekeningen te maken:


Daarna aan de slag met negen schilderijen tegelijk. Ik hou ervan om een hele shitload aan verf te mengen en dan alle schilderijen af te gaan en die kleur aan te brengen. En op die manier de composities te laten ontstaan. Het heeft iets heel ontspannends:

Na twee weken wilde ik er niet verder aan werken, zodat ze konden drogen voordat ze de auto weer in moesten. En als je er dan elke dag naar kijkt, dan begint het toch te kriebelen om er méér aan toe te voegen. Om het spannender te maken. Maar hoe?


Na ons bezoek aan Barcelona was het antwoord op die vraag ineens heel duidelijk! Nieuwe perspectieven! Meer spontaniteit en spel! Het was alsof Picasso en Gaudi het voordeden: gewoon doorwerken, nieuwe dingen toevoegen, niet bang zijn, ga spelen, voeg kleur toe en nog meer kleur, voeg nieuwe perspectieven toe en nog meer perspectieven en durf het eindresultaat los te laten, durf iets te maken dat niet om aan te zien is! Point taken boys.


Dus: schildervakantie geslaagd! Er staan negen schilderijen in mijn atelier te wachten tot ik ermee verder ga. Ik neem ze eind augustus mee naar schilderles en ben van plan om ‘helemaal Picasso op ze te gaan’ whaha. Super duper benieuwd wat dat met ze doet. En hoe de zomercollectie 2020 er straks uitziet! Zie jij het al voor je op sjaals, kussens en stoffen?


  • 10% korting op je eerste bestelling
  • 4 x per jaar The Fran Magazine
  • 1 x per jaar een Fran Special over de collectie
  • de mogelijkheid om nieuwe collecties voordelig te pre-orderen
  • alle ins & outs achter de schermen
  • artsy inspiratie in je mailbox
* indicates required


‘Lente in Logan Botanic Garden’ is eerder verschenen in de lente editie van het gratis online magazine The Fran 2019.2.

Een exotische tuin in Schotland? Als in: palmbomen, tropische varens en bamboe? Ja. Ontdek Logan Botanic Garden!

Als Schotland bij jou bekend staat als het land waar het altijd regent en het in de zomer niet warmer wordt dan zeg 20 graden, denk je misschien net als ik een jaar geleden: #hoe dan? Het antwoord: de warme golfstroom! De zee neemt warme wind mee naar de zuid-westkust van Schotland en zorgt voor een semi-meditterraans klimaat dat er weer voor zorgt dat de exoten kunnen overleven. En dat is dus een nogal verrassend schouwspel als je aankomt in je dikke trui, jas en sjaal. Alsof je een totaal andere wereld in bent gestapt. Nou daar is The Fran Zone natuurlijk helemaal van, parallelle universums en dat soort shizzle. Dus deze editie neem ik je mee naar Logan Botanic Garden, een exotisch universum in het zuidelijkste puntje van Schotland.

Exotische botanische tuin in Schotland


Het is natuurlijk het allerbeste om een hele dag van de tuin te genieten. Maar mocht je daar nou geen tijd voor hebben (of de kans dat je er ooit komt niet zo heel groot is), dan heb ik hier de hoogtepunten op een rijtje:

  • Het café (start met een kop koffie en een scone)
  • De ommuurde tuin
  • De visvijver
  • Het eucalyptus bos
  • De metershoge rhododendrons
  • De reuzenrabarber
  • De kas
  • Het café (eindig met een verkoelend glas ginger ale – of gewoon nog een kop koffie. En een scone!)

Middenin het ommuurde gedeelte van de tuin, waar het wemelt van cactussen en vetplanten, vind je de visvijver met mega grote oranje vissen in kraakhelder water, omringd door palmbomen.

De visvijver middenin de ommuurde tuin in Logan Botanic Garden.

Nog een highlight: de reuzenrabarber. Toen ik er was waren ze net gesnoeid en was het meer een rabarber slagveld. Maar als ze op hun best zijn, kun je er makkelijk onder verdwijnen. Goed voor epische foto’s.

Als je nog niet doodgaat van de hitte check dan ook nog even de kas want die staat vol met kleurrijke vetplanten, bloeiende cactussen en ander moois.

Een ander hoogtepunt van de tuin is het eucalyptus bos, waar het lijkt alsof je door een verfrissend kruidenbad wandelt, terwijl je wordt toegezongen door een heel orkest aan vogels. Check het filmpje dat ik daar opnam:


De metershoge rhododendrons die ik in Logan zag, overtroffen alle rhodo’s die ik tot dan toe in mijn leven heb gezien. En als dochter van een rhododendonkweker heb ik er toch aardig wat gezien… Het waren geen struiken meer, maar bomen en ze stonden allemaal in bloei. Roze, wit, paars, oranje, lila, het was echt een feest! Als iets me de afgelopen anderhalf jaar heeft geïnspireerd om mijn dromen in de wereld te zetten, dan zijn het die rhododendrons. Zo totaal onbevangen, alle ruimte innemend die hen toekwam, bloeiend als een gek. Ontroerend mooi.

Metershoge rhododendron in de botanische tuin in Logan, Schotland.


In de ommuurde tuin is er een gezellig cafeetje waar je de allerbeste scones ever kunt bestellen en lekker kunt oppeuzelen op een bankje in de tuin, terwijl je reisgenoot zijn best doet om een wilde fazant te fotograferen. Priorities people…

Logan Botanic Garden is dagelijks geopend, check de website voor actuele openingstijden en toegangsprijzen. Gaat dat zien!


Nieuwsgierig geworden naar meer mooie artikelen uit The Fran Magazine van dit seizoen? Enter the Fran Zone via onderstaand formulier en lees het vandaag nog! Je ontvangt dan ieder seizoen gratis een nieuw inspiratie magazine vol kleur, design, kunst, portretten van toffe kunstenaressen, interviews met creatieve ondernemers, mooie reizen en fotoshoots. See you on the other side!


  • 10% korting op je eerste bestelling
  • 4 x per jaar The Fran Magazine
  • 1 x per jaar een Fran Special over de collectie
  • de mogelijkheid om nieuwe collecties voordelig te pre-orderen
  • alle ins & outs achter de schermen
  • de mogelijkheid om je ieder moment weer uit te schrijven
  • en alleen deze zomer: 10% korting op de hele collectie van Studio Glashelder

* indicates required


Superpowers: deel 3 van The Origin Story of the Fran.

Hoe mega toepasselijk is het dat ik vandaag, op de premièredag van Avengers Endgame mijn superpowers blog aan het schrijven ben! Want wow, dat heb ik lang uitgesteld. Kan ik dat wel maken, over mezelf praten als superheld en mezelf superpowers toedichten? Is dat niet een beetje teveel van het goede? Ik hoor in mijn achterhoofd de stem van mijn moeder op mijn zestiende dat ze niet meer wil dat ik mezelf The Greatest noem. Dat is slecht voor mijn karakter.

Nou, brainwave people, – en dan vooral aan alle vrouwen die dit lezen! – het is juist precies omgekeerd! Jezelf tekort doen en jezelf niet zien voor wat je werkelijk waard bent. Dát is pas slecht voor je karakter. Voor mij is het na ‘Plezier boven alles’ tijd om mijn superpowers de wereld in te gooien en om me niet langer te verstoppen achter een dertien-in-dozijn braaf alter ego Francine. Met alle Avengers in mijn kielzog die me nu mentaal aan het cheerleaden zijn: I give you The Fran!


Superpowers van The Fran


Mijn allergrootste superpower? Dat is mijn vrolijkheid. Mijn enthousiasme. Mijn humor. Screw them if they can’t take a joke! Als er íets is dat ik goed kan, dan is het de humor van iets inzien. En daar dan ook keihard om lachen. Dingen relativeren, ridiculiseren en van een andere kant bekijken. Ik heb een mega allergie voor drama. Dus als je bij mij in de buurt komt, of je bent in mijn universum The Fran Zone, dan wordt je vanzelf vrolijk by proxy. Hoe awesome is dat?!

Misschien denk je: is dat nou een superpower? Het antwoord is: JA! Kijk maar om je heen: er is frikking óveral drama. People live on it! En ik doe daar niet aan mee. Structureel niet. En hell yeah dat dat een superpower is, want it pisses people off, big time! Heel veel mensen kunnen niet tegen zoveel blijheid. Die wantrouwen plezier, vrolijkheid en enthousiasme. ‘Daar moet iets mis mee zijn.’ Of ik moet wel heel naïef zijn of ik heb het totaal niet begrepen. Nou, guess what, ik heb het juist heel goed begrepen en my drama days are over! Whoop! Dus: HAPPY. Superpower numero uno.


Bee? Ja ‘bee’, in de vorm van ‘bij’: een bezige bij. Want mijn tweede superpower is energie! Daadkracht, getting shit done, het gewoon doen, in de actiemodus gaan. Als ik een plan heb of een doel en ik weet wat er moet gebeuren, dan doe ik het. Punt. Geen gemaar, geen gezeur, geen uitstelgedrag (behalve dus heel soms als ik blogs als deze moet schrijven 😉 ). Ik fix die shit. Je weet toch.

En dat betekent dat ik als een speer ga (of als een bij). Als het goed voelt, dan ga ik ervoor en dan ben ik niet te stoppen. Door niets en niemand niet. Gewoon gaan! Dus: BEE. Superpower nummer twee.

Superpowers The Fran: Believe in your inner Beyonce bitches


Brutaliteit bitches. Dat is nummer drie. De Engelsen hebben het prachtige woord ‘ballsy’. Dat betekent zo ongeveer gedurfd, brutaal, avontuurlijk, niet bang. Dat! Want om al je ideeën in de wereld te zetten, om te kiezen voor wat jij wil doen op de vrolijke manier waarop je dat wil doen, daarvoor heb je brutaliteit nodig. Je moet niet bang zijn om mensen voor de schenen te schoppen. Mensen die willen dat je mee doet met hun drama. Of mensen die vinden dat je veel te snel gaat met alles. Mensen die bang voor je zijn, omdat je jezelf neerzet als superheld. Of vinden dat dat slecht is voor je karakter. Om je dromen waar te maken, moet je een beetje een ‘suck on that bitches’ mentaliteit hebben. Dus: BITCHES. Superpower nummer drie.

Superpowers van The Fran


En de oplettende lezer heeft het misschien al gezien, maar als je mijn superpowers bij elkaar zet en voor een beetje opschudding zorgt, dan krijg je BEE HAPPY BITCHES! Als je nou één ding meeneemt nadat je dit blog gelezen hebt, dan hoop ik dat dat het is: bee happy bitches! Maak je droom waar, op jouw manier en hoe het jou goeddunkt. Maak in de tussentijd zoveel mogelijk domme grappen als je maar kunt bedenken en verkies altijd lichtvoetigheid boven drama. En als mensen commentaar hebben, dan citeer je gewoon die andere Bey: ‘Suck on my balls!’



Onderscheidende creatieve energie: deel 1 van The Origin Story of the Fran.

Dit is mijn ‘coming of age story’. Het verhaal over mijn ‘hoe’: hoe ben ik hier gekomen waar ik nu ben? Hoe deed ik het eerst en hoe kwam het dat ik het anders ben gaan doen? En ja dit begint als een lekker dramatisch verhaal. Op die manier is de catharsis aan het eind van mijn origin story des te beter haha!

Ik heb 30 jaar van mijn leven ontzettend hard gewerkt om erbij te horen. Om mee te doen in de status quo en in te voegen. Om saamhorigheid te voelen met de mensen om me heen. En sociaal geaccepteerd te worden.

En hoe harder ik het probeerde, hoe minder goed het lukte. Hoe meer ik me aanpaste, hoe beroerder ik me ging voelen. Ik snapte er niets van. Hoe kon ik, die zoveel investeerde in saamhorigheid, me zo gigantisch eenzaam en ongehoord voelen? En hoe was ik mijn onderscheidende creatieve energie helemaal kwijtgeraakt?



Waarom paste het voor mij niet? De gebaande paden. Het geplande levenspad van huisje boompje beestje. Het bewezen systeem van studeren en carrière maken en voldoening vinden. Waarom lukte het mij niet om daar in te passen? Was er iets mis met mij? Had ik het niet begrepen? Deed ik niet goed genoeg mijn best? Had ik de boot gemist en was ik gewoon keihard mislukt?

Jarenlang voelde ik me ontheemd. Alsof er niemand op deze wereld op mij zat te wachten. Waarom was ik dan geboren? Wat was het nut van mijn leven? Wat deed ik hier überhaupt? Met andere woorden: waarom was ik zo’n comateus kasplantje, waarom kwam ik niet tot bloei?

Terwijl alle mensen om mij heen vol overtuiging en met voldoening de gebaande paden liepen. Afstudeerden. Banen kregen. Partners vonden. Carrière maakten. Kinderen kregen. Ik stond erbij en keek ernaar. Het lukte niet om te bloeien. Om de creatieve energie die ik van binnen wel voelde te laten floreren. Wat was er toch mis met mij?

En zo ging het een paar jaar door. Totdat ik zoals gezegd was verworden tot een halfdood kasplantje. Een totaal verdorde plant, zonder bloemen, zonder blad, alleen maar een paar uitgedroogde stengels. Alle creatieve energie was verdwenen.


Reint Orsel (1922-2015) onderscheidende creatieve energie Francine Orsel

Totdat mijn opa overleed. En bij het herdenken van zijn leven kwam daar een onafhankelijke lefgozer tevoorschijn. Iemand die zich niets aantrok van de heersende status quo. Een man die in het verzet ging tijdens de bezetting van de Duitsers en besloot onder te duiken in plaats van zich te melden voor de militaire dienst. Hij werd opgepakt en op transport gezet naar Polen waar hij in een werkkamp terechtkwam en waar hij direct aanvoelde: hier blijven betekent de dood. Hij moest en zou daar weg, maar hoe? Toen werd duidelijk dat er groot tekort was aan boerenknechten op het Duitse platteland, omdat alle jonge mannen naar het front waren geroepen. Ze zochten mensen die konden melken. En dat kon mijn opa! Dus hij demonstreerde zijn vaardigheden met de loop van het pistool tegen zijn slaap. Nog dezelfde dag zat hij in de trein terug naar Duitsland.

In Duitsland moest hij werken voor een boer, Anton Stempel. Een man die niets wilde weten van het nazisme van Hitler. Na de bevrijding van de Amerikanen ging hij de militairen voor naar de hooizolder en onthulde hij de Amerikaanse piloten die hij jarenlang had laten onderduiken. Mijn opa wandelde in de week daarop terug naar Nederland, met de belofte dat hij terug zou komen. Anton Stempel was kinderloos en vroeg mijn opa de boerderij over te nemen.

Terug in Nederland kwam hij mijn oma tegen en hij werd stapelverliefd. Mijn oma wilde niet naar Duitsland verhuizen en mijn opa koos voor haar. En daarmee koos hij ook voor een zwaar calvinistisch orthodox bestaan, want mijn oma was overtuigd gereformeerd vrijgemaakt.

Mijn opa, een onafhankelijke, inventieve man met een open wereldbeeld kreeg een keurslijf aan van dogma, ideologie en overtuiging. Hij koos voor een vrouw. Voor liefde. Voor huisje boompje beestje.


Je vraagt je misschien af waarom je net het halve levensverhaal van mijn opa hebt zitten lezen. Ik vertel je dit, omdat in de paar dagen na zijn dood we het met elkaar over zijn leven hadden en er een paar karaktertrekken steeds terugkwamen: onverstoorbaarheid, puurheid, zachtaardigheid en autonoom.

Want ondanks dat mijn opa koos voor een angstige vrouw, geïndoctrineerd door het geloof, bleef hij zijn eigen waarheid trouw. Als de dominee weer eens helemaal waus ging volgens zijn mening, dan stond hij op en liep hij tijdens de preek de kerk uit. Je kunt je nu misschien niet voorstellen wat dat betekent, hoeveel innerlijke kracht je daar toen voor nodig had. Want dat gold in die kringen als een aardverschuiving, als het naast je neerleggen van Gods wil en het verspelen van je plek in de hemel. Je werd er sociaal door uitgekotst, met de nek aangekeken in het dorp.

Mijn opa was dus ook een ontheemde. Een ziel verdwaald in een systeem dat niet van hem was. En ondanks al zijn innerlijke kracht en creatieve energie had hij niet de wil, de visie, de mogelijkheid om daar verandering in te brengen.


Maar ik wel! Plotseling was het mij helemaal duidelijk. Als ik me zou blijven aanpassen en zou blijven proberen om erbij te horen, dan zou ik steeds verder afdwalen van mijn eigen kern. Van mijn onderscheidende creatieve energie. En net als mijn opa op een gegeven moment totaal moegestreden zijn en het opgeven. En daarmee genoegen nemen van de status van halfdood kasplantje.

Erbij horen was voor mij nooit het doel geweest! Onafhankelijkheid, onverstoorbaarheid, autonomie en een eigen leven creëren voor mijzelf, dat was mijn pad! Ik was geen kasplantje! Ik was al die tijd gewoon een rhododendron in verkeerde grond: te nat, te weinig turf. Mijn stam was aan het rotten, maar dat kwam niet omdat ik mislukt was. Dat kwam omdat ik in verkeerde grond stond.

Geen enkele goede hovenier noemt een rhododendron die niet groeit en bloeit in de modder een mislukte rhododendron. Een goede hovenier zal de rhododendron verplaatsen naar goede grond. En daar zal de plant gaan groeien en bloeien. Dat was ook mijn taak! Een goede hovenier worden en op zoek gaan naar goede grond.

En, spoiler alert, die goede grond heb ik gevonden. Ik ontdekte dat ik hier ben om creatief onderscheid aan te brengen. Om los te komen van het systeem en om patronen te doorbreken. Mijn unieke creatieve perspectief concreet te manifesteren. Mijn droomleven werkelijkheid te maken. Vanuit visie, levenslust en creatieve energie.



Aan de basis van mijn nieuwe fundament staat creatieve scheppingskracht en onderscheidendheid. Ik richt mij niet langer op wat ik allemaal niet ben en waar ik allemaal niet bijhoor. Ik richt mij op wie ik wel ben, op wat ik kan creëren en op de mensen die daar blij van worden! En daarmee ga ik verder waar mijn opa ophield: ik ben geen onderdeel meer van de oude wereld, ik hoef er niet tegenaan te schoppen om een aardverschuiving te ontketenen. Ik maak een nieuw leven, een nieuwe wereld. Ontworpen als een vruchtbare botanische tuin. Waarin ik in precies de goede grond sta en kan groeien, bloeien en ‘welig kan tieren’.

Dus de dagen van me een halfdood kasplantje voelen zijn voorbij. Ik wil een megagrote rhododendron worden van vier meter hoog en vier meter breed. Zodat ik mijn bloemen overal kan ronstrooien. En als ik daarmee jou kan opvrolijken en inspireren dan is dat super mooi mee genomen. Als ik de goede grond kan vinden en tot bloei kan komen, dan kan jij het ook!

Sounds like a plan? Op insta kun je mijn creatieve bloei volgen. Zie je daar!

Liefs, Francine

Francine Orsel 2019
Peace out!


Hoe gaan we ooit glazen plafonds doorbreken als we niet eens een liedje durven te zingen?

Hoe vinden we het leven dat echt bij ons past als we niet eens een tekening durven te maken?

Hoe vind je jouw ideale baan als je niet weet wat jouw unieke perspectief is, omdat je nog nooit hebt gedrufd om iets persoonlijks te maken?

Hoe kun je mensen die van je houden om je heen verzamelen als je te bang bent om jouw oorspronkelijke speelsheid te laten zien?


Ok, dit is misschien allemaal nogal dramatisch geformuleerd. Maar stel je voor dat je wat daadkrachtiger zou zijn. Dat je wat meer een middle fingers up mentaliteit zou hebben. Dat je wat er vanuit jouw creativiteit wil ontstaan wat serieuzer zou nemen. En daar tegelijkertijd wat spontaner en speelser mee om zou kunnen gaan. Dat je poept op het eindresultaat. Stel je voor dat je de tijd zou vergeten. En gewoon geniet van het creatieve proces.

Zingen is toch leuk? Tekenen en schilderen is toch leuk? Dansen is toch leuk? Wat boeit het als het vals is, als het niet om aan te zien is? Dat is toch geredeneerd vanuit iemand anders dan vanuit jezelf? Jij ziet jezelf toch niet dansen? Jij voelt toch alleen de heerlijkheid van je lichaam dat zich laat leiden door de muziek? Jij ziet toch niet al het eindresultaat als je begint te schilderen? Jij voelt toch alleen het heerlijke avontuur van kleur en vormen?


Dus voordat je ook maar iets gedaan of gecreeerd of genoten hebt, zit je al op de stoel van de externe recensent die jouw eindproduct eens even kritisch gaat beoordelen. Huh? Je laat je eigen plezier toch niet op die manier vergallen? Je laat het toch niet toe dat er iets in jou al een negatieve mening heeft nog voordat je ook maar iets op papier hebt staan? Of nog voordat je ook maar een noot gezongen hebt?

En ik weet dat het eng is en kwetsbaar voelt. I’ve been there dat ik moest solozingen voor een hele kerk. Of dat ik moest vioolspelen voor een groep mensen. Of moest optreden met mijn dansschool voor het hele dorp. Maar guess what: ik leef nog 🙂 En je kunt je niet altijd laten leiden door angst. Daar is het leven echt veel te kostbaar voor. En je kunt jezelf niet de hele tijd langs de lat van je eigen perfectionisme leggen of langs het oordeel van imaginaire anderen. Dat is zo fucking deprimerend.

Het is alsof je ieder creatief idee dat ontstaat vanuit jouw unieke visie direct met een hakbijl te lijf gaat: Nee, geen unieke creativiteit! Nee, geen persoonlijke invulling van een bewezen concept! Nee, geen originele afwijking van de norm!


Ik geloof dat wij vrouwen een ongebreidelde fantasie, originaliteit en creativiteit hebben. En dat daar onze kracht zit. Een kracht om leven te geven, de wereld te veranderen, licht te geven, impact te hebben, inspiratie te brengen. Die kracht zit IN ONS. Niet in iemand anders, niet in onze innerlijke criticus, niet in het oordeel van anderen, niet in het oordeel van onszelf, maar in onze diepste kern van spontaniteit en speelsheid. In onbezorgdheid en plezier.

En we kunnen die kracht alleen voelen, gebruiken en ontwikkelen als we de meningen van anderen in de fik steken. Als we onze faalangst een klap op zijn kop geven. En als we ons aangeleerde perfectionisme bij het grofvuil zetten. Want serieus, is er iets saaier dan perfecte dingen? En faalangst is een bitch, maar falen is een illusie als het gaat om je creativiteit. Je faalt alleen als je niet begint. Als je niets maakt.


Ik geloof in wat Brene Brown schrijft over creativiteit in De moed van imperfectie: Als we IETS van waarde willen toevoegen aan deze wereld dan zal het moeten  voortkomen uit onze creativiteit.

Niemand zou zich op de kop moeten laten zitten door perfectionsime. En jij al helemaal niet! Het allerbelangrijkste voor mij is dat jij de waarde gaat inzien van jouw creativiteit. Dat je het niet meer wegstopt, maar dat je het laat zien en horen. En nee, dat hoeft echt niet meteen op een podium of voor een groep. Begin gewoon thuis, bij jezelf.

En natuurlijk kan dat alsnog spannend zijn en misschien loop je tegen zenuwen aan. Maar doe het! Laat het zien! Ga het maar maken! Durf! En dan zul je ervaren dat er een wereld voor je opengaat vol creatieve mogelijkheden en plezier.

Ik wens jou een grenzeloos creatief 2019!

Liefs, Francine